خدا گفت:

شاید تجربه کردن سختی های زندگی برای فایده رساندن به دیگران باشد. به تعبیری، تو الگویی برای دیگران هستی. تو الگو هستی، حتی زمانی که مثال خوبی نباشی. با این همه تو به زندگی پاسخ می دهی، الگویی هستی برای یک نفر یا تعداد زیادی از افراد. آنها ممکن است قسم بخورند مثل تو باشند یا اصلا این کار را نکنند. در هر صورت، تو کانون توجه آنها بوده ای. چه از تو الگوبرداری کنند، چه در مسیری مخالف حرکت کنند، تو زندگی را به آنها نشان داده ای. زندگی آنها را تحت تاثیر قرار داده ای. چیزی به آنها بخشیده ای. تو برایشان مهم بوده ای. زندگی شان را تایید یا تغییر دادی. به آنها نشان دادی چگونه واکنش نشان بدهند یا ندهند. آنها یاد گرفتند مانند تو انجام بدهند یا ندهند. آنها نسبت به تو بی تفاوت نبودند. به نحوی وارد قلب و ذهنشان شدی. حتی در غالب یک آشنایی کوتاه و گذرا، تو وارد قلب و ذهنشان شدی.

حتی اگر دشمن کسی بودی، درک می کنی که به واقع فرد خیری بیش نبوده ای. بدان که این در مورد خود تو هم صادق است. کسانی که می خواستی از آنها دوری کنی، تو و درک تو را از جهان تحت تاثیر قرار داده اند.

نکته در این است که هر آنچه را که دامن گیرت شده است به خود نگیری. حتی اگر بیمار باشی شاید در این بیماری نفعی برای دیگران باشد. حتی اگر تصادف کرده باشی، شاید این تصادف فایده ای برای دیگران داشته باشد. حال، زندگی و اتفاقاتی که می افتد و شیوه نگاه تو به این اتفاقات، دیگران را تحت تاثیر قرار می دهد. دامنه تاثیرگذاری ات بسیار وسیعتر از آن چیزی است که فکر می کنی.

هیچ تعاملی تصادفی نیست. شاید در این مورد حق انتخاب نداشته باشی. آزادی عمل در این است که بدانی در مرحله بعد چه کاری انجام دهی. شایسته است که از ناملایمات بیزار نباشی و آنها را به خود نگیری. به تعبیری، حقیقت این است که شاید خود تو این ناملایمات را پدید آورده باشی اما شاید به خوبی ندانی چرا یا چگونه و چه زمانی همه کارهای لازم انجام داده شده باشد. آیا این موضوع مهم است؟ تنها چیز مهم این است که چگونه هر کاری و حرفی را انجام دهی و ادا کنی.

اگر انگشت پایت صدمه ببیند چه اهمیتی دارد که در اثر اثابت به چه چیزی این اتفاق افتاده است یا اینکه چگونه می توانستی از آن جلوگیری کنی، و غیره. اکنون فقط راه رفتن در زندگی اهمیت دارد. احتمالا وزنت را روی پای دیگرت بیاندازی و به رفتن ادامه دهی. شاید بنشینی و شاخ و برگهای درختان را تحسین کنی. شاید قسم بخوری، داد و فریاد کنی یا سرخوردگی ات را به شکلی ابراز کنی. در تمام لحظات کسی تصویرت را ضبط می کند. حتی اگر کسی در اطرافت نباشد، تصویر تو ضبط می شود و تو به هیچ وجه نمی توانی بفهمی این تصاویر به دست چه کسی خواهد رسید. تنها چیزی که می توانی بدانی این است که ارتعاشات تو به دیگران منتقل می شود. ارتعاشی برتر و والاتر بفرست، چرا که این همان چیزی است که می خواهی بفرستی و دریافت کنی.

با این حال، حتی زمانی که بدخلق هستی به کائنات خدمت می کنی. تو در طول زندگیت معلم بوده ای. در حال یاد دادن چیزی بوده ای.

حال که می دانی آموزگار هستی، از این پس با گامهای محکمتری در زندگی پیش خواهی رفت. هیچگاه فقط به خاطر خودت زندگیت را پیش نبرده ای. حال از آن آگاه هستی. به عنوان بازیگر اصلی در زندگی روی زمین حاضر هستی. تو فردی ناشناس نیستی و نمی توانی بیرون از گود بنشینی، هر چقدر هم که مایل باشی کسی تو را نبیند. تو در صف اول زندگی هستی، حق انتخاب داری و انتخاب می کنی. حتی تاخیر در انتخاب هم خود نوعی انتخاب است.

تو خود انتخاب کردی این نامه ای از آسمان را بخوانی. هیچ راهی وجود ندارد تا از نتایج این انتخاب آگاه شوی، همانگونه که نمیتوانی از پیامدهای ناشی از خواندن روزنامه و بردن فرزندت به مدرسه آگاه شوی. تنها چیزی که تو از آن آگاه هستی اهمیت وجودت برای من و کائنات است.